Çocuk Düşürmek

Çocuğun doğmadan önce anasının karnında tabii bir durma müddeti vardır. Bu müddet halk arasında da bilinip söylendiği gibi, dokuz ay on gün (yani 280 gün) dür.
Çocuk, anasının karnında yedi aydan az duracak olursa, dışarıda hayatını muhafaza. edemez Yaşayamaz. Yedi aydan önce çocuğun anasının karnından atılmasına (Çocuk düşürmek) derler.
Çocuk düşürmenin bir takım şekilleri ve sebepleri vardır: Kadının gebe iken düşmesi, karnını bir yere çarpması, karnına vurulması, bu sırada fazla korku ve heyecan geçirmesi, çocuğun düşmesine sebep olabilir.
Ateşli ve mikroplu hastalıklardan birçoğu, çocuğun düşmesine kapı açar: Sıtma, tifo, lekeli humma, zatürree, verem, frengi bunlar arasındadır. Tansiyonu yüksek, böbrekleri bozuk, şeker hastalığına tutulmuş bazı kadınlarda rahimde iltihap ve eğrilik gibi arızaları olanlarda da çocuk düşürmeleri olur.
(Cıva), (Kurşun), (Alkol), (Phosphor)… gibi zehirler de, çocuğun düşmesine sebep olurlar.
Çocuk, düşmeden önce, çocuk kesesini ı-ahime bağlayan kan damarları koparak kadından kan gelmeğe başlar ve bunun neticesinde de çocuk düşer.
Bütün bu sebepler altında kadının ve etrafındakilerin arzusu olmadan çocuk kendi kendine düşer. Bu hal, hastalıklardan veya arızalardan ileri gelen bir çocuk düşürme halidir.
Fakat bazı kadınlar, sırf çocuk istemediklerinden dolayı, onu düşürmeğe kalkarlar ki, bu teşebbüs, pek büyük bir cinayettir.
Bu cinayet sade çocuğun hayatını söndürmekle kalmayıp, ananın varlığını da tehlikelere ve ölümlere sürükleyebilir.
Çocuk düşürmeğe kalkışanların bu işi sağlamak için, ağızdan aldıkları bir takım ilâçlar vardır. Bu ilâçların hemen hepsi zehirli ve zararlıdırlar. Önceden anayı zehirleyip sonra çocuğun düşmesine sebep olurlar. Ana ve yavru, ikisi birden zehirlenerek fena bir duruma düşerler. Şurasını unutmamak lâzımdır ki, bu ilâçlar her zaman düşük yapmazlar. Düşük yapmak için vücudu zehirleyecek kadar fazla alınmaları lâzım gelir. Bunun ise ne derece tehlikeli olacağını takdir etmek kolaydır.
Çocuk düşürmek için, ağızdan alınacak ilâçlardan başka, rahime kürtaj yaptırmak,kadın tenasül organlarına dışarıdan bir takım yabancı cisimler sokarak kurcalamak gibi, türlü türlü teşebbüsler yapılabilir.
Bütün bu teşebbüslerin doğuracakları tehlikeler sayılamayacak kadar çoktur: Rahim delinmeleri, rahim kanamaları, rahimde veyahut onun etrafındaki organlarda, karın zarında öldürücü iltihap ve arızaların ortaya çıkması, bu tehlikelerin belli başlı olanlarıdır.
Hele, cahil eller tarafından, beceriksizce, yapılacak olan bu teşebbüsler sonunda, bir takım azgın mikroplar, kadın tenasül organlarına girerek oralarda iltihaplar yapmakla kalmayıp, kana da saldırarak bütün vücudun zehirlenmesine ve (lohusa humması) gibi ağır ve tehlikeli hastalıkların husulüne sebep olurlar.
Vakıa bazı hastalıklar vardır ki, bu hastalıklara tutulan kadınların gebe kalması ve doğurması, kendi hayatları için, tehlikelidir. O zaman, yetişmiş , ve tekâmül etmiş bir vücut olan anayı, kurtarmak için, henüz nasıl bir hayat kudreti göstereceği bilinmeyen çocuğu feda etmek, fen bakımından, zarurî olur. Fakat böyle hastalıklar çok azdır: Meselâ, ilerlemiş, açık akciğer veremi, ağır geçen ve tedaviden fayda görmeyen kalp hastalıkları, ileri derecede böbrek iltihapları, ateşle, sarılıkla beraber olup “gebeyi pek ziyade zayıflatan, durdurulamayacak derecede şiddetli kusmalar… bu hastalıklar arasındadırlar.
Fakat gerek bu hastalıkları ve gerek bu hastalıklarda yapılması lâzım gelen müdahaleyi takdir edebilecek olanlar, ancak hekimlerdir. Hekimliğin icapları ne ise, onları fennî yollardan, yaparak en son çareye kadar baş vurup gerek ananın ve gerek doğacak yavrunun hayatını korumak ve kurtarmak lâzımdır.
Şurasını Hiç bir zaman unutmamak lâzımdır ki çocuk düşürmek, nüfusu azaltmak gibi içtimaî ve vatanî bir vazifenin yapılmasına engel olduktan başka, kendisinde doğmak, büyümek ve yaşamak istidadı olan minimini bir varlığı da ortadan kaldırmağa teşebbüs etmek demektir ki, dünya üstünde en büyüğünü teşkil eder.
Bu hal, kanun bakımından yasak ve cezayı mucip olduğu gibi,.tabiat de.bu büyük cinayetin katilini derhal cezalandırmakta gecikmez.
Çocuk düşüreceğim diye, tenasül yollarına türlü türlü ilâçlar ve maddeler sokan veya sokturan kadınlar, ya birdenbire kan boşanmasıyla ölüp giderler, yahut, bu yollardan içeriye giren azgın mikropların yaptığı fena hastalıkların pençesinde, inleyerek can verirler.
Fennî bir lüzum veya hekim tavsiyesi olmadıkça, gebe kadınların tenasül organları ile oynanmaz.
Gebelerin vücutlarına ve karınlarındaki çocuğa dokunacak hiç bir ilâç verilmez.
Aksi takdirde pek tehlikeli akıbetlerin ortaya çıkması muhakkaktır.
Bu sözlerin, herkesin kulağına küpe olacak derecede, büyük bir dikkatle dinlenmesi ve bu gibi işlerde büyük bir titizlik gösterilmesi, sağlığı korunmasının, yurt ve milletseverliğin en birinci şartıdır.